Prostokątny plac z czasów lokacji miasta z 1470 roku, otoczony kamienicami odbudowanymi po wielkim pożarze z 1900 roku, z fontanną pośrodku.
Mielec lokowali bracia Jan i Bernardyn Mieleccy w 1470 roku i od tego czasu rynek był sercem miasta. Plac ma około 100 na 87 metrów i układ wzorowany na rynkach miast zakładanych w Europie Środkowej od XIII wieku. Dawniej stał na nim drewniany ratusz, a wokół działały karczmy i warsztaty rzemieślnicze, które najgłośniej żyły w dni jarmarków.
Drewniana zabudowa wielokrotnie płonęła. Najdotkliwszy był pożar z 1900 roku, który strawił większość domów w centrum. Rok później władze miasta zdecydowały, że w śródmieściu wolno budować tylko z cegły lub kamienia, a domy przy rynku mają mieć piętro. Stąd dzisiejszy wygląd pierzei: kamienice z przełomu XIX i XX wieku, z których kilka, m.in. pod numerami 3, 22, 23 i 25, wpisano do rejestru zabytków. Dom Rynek 22 z 1875 roku ma mansardowy dach i fasadę z motywami roślinnymi.
Po remoncie z 2011 roku na płycie rynku działa fontanna z pokazami wody, wieczorem podświetlana na kolorowo. Z rynku blisko do bazyliki św. Mateusza, Łojczykówki i Kamienicy Dębickich.
Zdjęcia: fot. Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; fot. Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; fot. Kroton, CC BY-SA 3.0 pl; fot. Unknown authorUnknown author, CC BY-SA 4.0.
